تندیس تنهایی

تو  پس از مرگ من که  می آیی                 بر  سر  خاک سرد  و  بی روحم

جسم  من  لاشه ایست اما باز                  زنده   آنجا  نشسته  ا ین  روحم

قلب پوسیده ام  کبود  و  سیاه                  دست هایم پر از گل و خاک است

کاش   باور   کنی   نگاهم    را                  که  هنوز  از  دریچه ای پاک است

تو   می آیی   و  نیست  آوایی                  که  حزین   قصه ی   غمش  گوید

تو   می آیی و خسته  خوابیده                   کاش   باز   از   غریبی اش  گوید

تو   می آیی ولی  کسی  تنها                  زیر      لب     ناشیا نه   می گرید

مثل مرغی  اسیر در  دام است                  به     غم     آ شیانه    می گر ید

کاش  می مردم  و   نمی دیدم                   کاش  او  لحظه  ای   بخندد   باز

حرفهایی  که  زیر   لب   گویی                   نیست   اما   ز  سوی   من   آواز

تو پس از مرگ من که می آیی                  من همان جا  کنار   خود   هستم

مردم  اما   دخیل   عشقم   را                  به     نگاه      غریبه  ا ت   بستم

 امروز من پر از غم دیروز می شود

                 همیشه اخم یک تنه پیروز می شود

                                  من زاده ی طلوعم و یک منتظر و باز

                                                   شب می رود زمین و زمان روز می شود

دل تنگم هوای غم دارد

        چشم هایم نوای نم دارد

                 و در این حس و حال دلتنگی

                              بودنت را همیشه کم دارد                                         

شعر هایم دوباره بیگانه

           گریه هایم دوباره بی شانه

                     شاعری بی کس و حروفی که

                                     کرده در ذهن کوچکی لانه

دست هایم بدون سیب اما

            چشم در انتظار یک رویا

                     باغ سیب و من و تو و تقدیر....

                              حیف شاعر نبوده این دنیا !

گاهی دلم برای دلت تنگ میشود

         چشمان من به اشک تو دلتنگ می شود

                          روزی اگر صدای تو در گوش من نبود

                                       دنیا به خاطرت پر آهنگ می شود...

منم خدای تمام ستاره های سیاه

                  و آسمان درونم همیشه طوفانی

                              تویی که لحظه ی زاد و تولدم با توست....

                                                    تو ای تبسم شیرین و حزن روحانی

باید گذشت و از پل فردا عبور کرد

                   باید تمام ثانیه هارا مرور کرد

                        هر چند مشکل است ولی رخت تازه ای

                                       بر قامت سیاه شب از جنس نور کرد

امروز در نگاه تو معنا نمی شود  ٬ تو خاطرات گمشده ی سال های دور

تو راز سال های فراموشی منی......

جایی که هیچ حرف و حدیثی نمانده است ! !

قفل سکوت می شکند با نگاه تو ! !  تو چاره ای و مرهم خاموشی منی !

در پای کاج های رهای بدون بار ٬ در راه می نشینم و من یاد می کنم

 از روز های رفته و از سال های دور !

فریاد های خسته که بر باد می کنم !

باید بیابمت ........  ! !

امروز در نگاه تو معنا نمی شود ٬ تو راز سال های فراموشی منی  !

مثل پرنده در به در ... در شب سرد  کوچ خود              مونس لحظه های من  خاطره ی  بهار  بود

رنگ  زمین  نبوده  حیف  خلوت  آسمانی  ات              بغض  من  و  غرور  تو  آنچه  که آشکار بود

فرق میان ما و عشق فرق  میان  خاک  و  باد                بین خیال و  زندگی حرمت یک  حصار  بود

خاطره ها شکستنی ست کاش صدا کنی مرا               آنچه   مرا   تباه   کرد    مدت   انتظار   بود

فال  مرا  گرفت  و  رفت  آن زن   دوره گرد   پیر                در کف دستهای من  نقش دل و  شیار بود

گم  نشدم  ضمیمه کن   نام  مرا   به   دفترت                روح من امشب از غمت  در تب احتزاز  بود

شعر   نگفته ام   بدان   گفته ام   از  غریبگی...             و آنچه که گفته ام فقط مثل یک از هزار بود

جاودانه باش مثل آب ! مثل هرچه که سیاه سایه ها نمی شود !

جاودانه باش ! قسم بخور به شب ، به سایه ها  ، به نور

قسم بخور که مرتع نگاه تو : تمام سهم میش های خسته را ادا کند....

قسم بخور که جاودانه باشی و همیشه سبز ،

بدان ، شکوه باد ها :

همان صدای هولناکشان : به روی شاخه ی شکسته است و بس !

ولی تو با اراده باش !

همیشه نور و روشنی ، همیشه جاودانه باش ............

      نیستم    از     تو لدم   د لشاد                           

                               مادر   دهر   تیره   بختم    زاد ...

ها ی ! مردم  مرا  نجات   دهید                    

                             که  مرا خواهشی ست در فریاد

در   جو ا نی  نرفته    پیر  شدم                    

                                آه  !   از  ا ین   زما نه ی   شیاد

چشم هایم  :  حزین  و   ا فسرده                 

                             گیسو ا نم   رها  شده    د ر   باد

خواهشی  است  از   زمانه   مرا    :            

                               بکند    از     حصار     غم     آزاد

  مثل گنجشک  های  فصل  بهار              

                             بی غم  از  دست  دام  و  از  صیاد

                   کاشکی  با   دلم    رفیق    شود :                             

                                               آن     وجو د     سپید      پاک   نهاد                    

دست از هر چه هست می شویم          

                            بی خود از خو یش ، هرچه بادا  باد !

به  صدا یی  بلند   خواهم  گفت :           

                               که مرا   کشت  زندگی   ای  داد....

شب های سرد وساکت و موحش  برای من                  

                              صبح   و   طلوع   نو ر  فریبا   برای   تو ست

کابو س  های   خواب    مرا    نیست  انتها                    

                               اما  تمام  خوبی  و  رویا ....  برای   تو ست

هرگز   مرا  به  خلوت   من   ره    نداده ا ند                   

                             اندیشه های  باکر  و   پویا   برای    تو ست

این چشم های بی رمقم بسته  مانده   آه                    

                           صد پنجره به سوی افق ها    برای  تو ست

در این سکوت محض  دلم خاک می خو رد                    

                            حتی  صدای  خنده ی  درنا   برای  تو ست

من یک حسود ساده ام   و  هیچ  مال  من                    

                           گویی تمام هستی و دنیا  برای  تو ست....

" قسمت... "

شده  خم   زیر   بار     تهمت  ها                          شاعری   از    تبار      غیرت  ها

خفه اش می کند  عبارت  عشق                          گم  شده   در    دیار    عبرت  ها

دست   آلوده ای   گلو یش     را                           می فشارد  ز  کین   و   نفرت ها

خسته اش  کرده  آه های  کبود                             یادگاری   ز    دور     خجلت   ها

مثل قابی  شکسته   بر    دیوار                            کم  شده   از    نگاه    قیمت  ها

نور   بوده  که  سایه ای   بکشد                          شده    او     سایبان    ظلمت ها

آه   از  این    زمانه    می  بینم                            فقر    دل    را    میان    ثروت  ها

می رود  تا  نصیب   خود   بکند                             تکه  ی   کوچکی    ز  حرمت  ها

سهم  او    را   شبانه    دزدیدند                            از   میان   نصیب   و  قسمت ها

ای   راز های   پیر    که   افشا ء    نمی شو ید

پس   عقده  های    کور    چرا   وا    نمی شو ید

در   این   سیاه   خانه   دلیل   حضور  چیست ؟

ای    شام  های   وهم  که   فردا   نمی شو ید

در     این    سکوت    زرد   مقصر  شما   شد ید

ای    گفته های   سبز  که  انشا ء  نمی شو ید

آری        برای     آب     شدن    زار    می زد ید

ای      قطره ها   که   محرم   دریا   نمی شو ید

وقتی  که  داد   می زنم  انصاف   مرده     است

تنها   عبارتی   ست   که    دیوانه   می شو ید

یک   روز   اخم    می کنم   و  خنده  می کنید

گویا   که   از  شکنجه ام   ارضاء   نمی شو ید

این سرفه ای که می کنم از سردی شما  ست

در   قلب های    کوچک  ما    جا   نمی شو ید

عمری   گذشت   و   منتظرم    راستی   چرا ؟

لبخند  ها ی    گمشده    پیدا    نمی شو ید

مرا بکشید ... من همان مجرمی هستم که  سالها  پیش از  چنگ  وجدان خود  گریخته ام  . مرا   به

زنجیر بکشید . من همان یاغی بی رحم آبروی خویشم .مرا اعدام کنید . من لحظه های خوب زندگی

را به خاطر مستی از  غرور  دزدیده ام   ...........    مر ا از  میان  گورستان های  عذاب  بیرون  نبرید .

می خواهم  قصاص  شوم  . می خواهم  مرا  با  خیال  شکنجه  کنید . می خواهم مرا  با  نیشخند

عذاب دهید . می خواهم با ساقه ی  نیلوفر  اعدامم  کنید....

 به راستی  کدامین  مجرم تا  به  این حد  به اعترافات خود  دروغ  می گوید و  کدامین جانی خطرناک

جرات  کشتن  احساس  خود  را  دارد ... و  کدامین دست پلید  مثل دستان من  ورقه ی مرگ خود را

 امضاء می کند .................                

دوست دارم  مرا  در  دشت  بی نارون  رها  کنید . می خواهم  اعترافات  زندگیم  را  روی  شن های

 نرم  دریای  خشکیده ی  لطف  بنگارم .  می خواهم  مرا با سکوت  عجین  کنید  و  در  سلول زمان

 حبس  سازید  . اگر  انصاف  داشته  باشید  روزی  یکبار  مرا  به  ملاقات  آفتاب  ببرید  و  اگر  لطفتان

زیاد باشد بگذارید شب ها ستاره بر من ببارد...................

احساس می کنم  اگر مرا در شبنم غرق  کنید  :  شاعرانه تر  باشد  یا  اگر  دستهایم  را با  قاصدک

 شلاق ب زنید  : عرفانی تر.........  روزها  را  از  من  قایم  کنید  و دستهایم  را  به  خاطر  پر بودن از

نیلو فر هایی  که  شبانه از خواب هایم دزدیده ام  :  با  آّّّّه  بسوزانید ... قسم  می خورم  هر  چقدر

 سرم  را  به  سینه ی  آسمان  بکوبید هیچ  چیز نگویم  . حقتان  است  که  این  دل  بی گناهم  را

قصاص کنید  چون بی اجازه وارد صحنه ی روزگار شده و سهم خودم را دزدیده ام..............

من   خسته ام   از   خستگی   شاید   ندانی                          

از   یوغ های       بردگی      شاید      ندانی                            

  یک    آسمان  دردی  که من در  سینه  دارم                             

   سهم    دلم   از   زندگی      شاید      ندانی                              

    آقا  و  سرور   نیستم     روحی       غریبم                               

    در  جسم   و   جان   بندگی    شاید     ندانی                                

  خورشید  را    گم    کرده ام   می جویم   اما                             

      در    اوج     هر     تابندگی     شاید      ندانی                                

    من شعر  خود را  می فروشم  دیده ای تو ؟                              

       گرگی   به    این     درندگی     شاید    ندانی                                

         تنها     غذای  روح   من    دلواپسی    هاست                                

        یک   زره   هم   افسرده گی    شاید   ندانی... .                               

          عمق    نگاهت    می کند     کنکاش    من   را                               

       از عمق     این     بیچارگی      شاید      ندانی                              

       در    شعر هایم    مرده ام   تقدیر   این   است...                           

   یک   مرگ    در     آشفتگی      شاید      ندانی                          

هوای چشمانم گاهی آنقدر ابری می شود و بغض چنان جسارتش را به حنجره ام

ابراز می کند که دلم می خواهد باز هم مثل کودکی هایم باران ببارد.....

باز هم مردی با اسبی سفید در باران بیاید......

باز هم من سیبم را به دارا بدهم و از او انار بگیرم...

چقدر دلم برای شب های مهتابی ، ماه پشت ابر ، و برای تاب بازی و توت

تنگ شده ...دیگر هیچوقت دروغ نخواهم گفت...چون سرنوشت گوسفندان

چوپان دروغگو  دلم را می آزارد...چقدر تشنه ام شاید به اندازه ی تمام سال هایی

که آب را در صفحه ی اول فارسی به جا گذاشتم....شاید به اندازه ی غربت گل

سرخی که سال هاست در مقابل چشمان معصومت نگرفته ام ...صدایم کن..

.

صدایم کن از پشت دیوار های فاصله ... و شفافیت نگاهت را  لحظه ای بر این

وجود خاکستری ارزانی دار....

کاش می توانستم دستان لطیفت را که بوی گچ های رنگی استوانه ای می دهد

در دستانم بگیرم و آرام روی  صفحه ای سفید با زمینه ای آبی بنگارم 

:

"  معلم عزیزم دوستت دارم  "

 سلام

اون نوشته ای که بالا خوندین لای کتابای دانشگاهیم پیدا کردم

یادمه واسه چاپ تو هفته نامه ای که بچه ها ردیفش کرده بودن

واسه ی هفته ی معلم اینو نوشته بودم.... با یاد معلم کلاس اولیم

اینو نوشتم...می خوام ببینم چه احساسی بهتون دست می ده

وقتی اینو می خونین.......ممنون به خاطر نظرات قشنگتون...

صدای صادقانه ی آب آهنگ زندگیتان باشد.....

                               من  قطره ام  که  منت  دریا  نمی کشم 

از جاده های بی کسی ام پا نمی کشم

در  راه  ایستاده ام  و  با    نسیم   و  باد

بر  گیسوان  خاطره ام  شانه   می کشم

ز آندم  که ذات بودنم از گل سرشته  شد

آسوده  بر  حریم   زمین   پا   نمی کشم

نقاش    سایه های    شبم :   آفتاب    را

بیهوده   بر   جنازه ی   فردا    نمی کشم

وقتی  حریم  آینه ها  را شکسته   سنگ

من  شن  برای  ساحل  دریا  نمی کشم

با  کفش های   پاره ی   تنهاییم   بدان  :

از جاده های   بی کسی ام  پا نمی کشم

خلئی  هست    در   نگاه    ترم                                            

مثل   اندوه    مانده    در    جگرم         

شد  فراموش   شعر های   سپید                                           

در      غزل های    عاشقانه   ترم       

روزگا ری    سیاه    سر  کردم                                           

چه  بلا ها   که   آمده    به   سرم     

د ید نت    می کشد   مرا    اما                                           

بی  نگاهت   همیشه   در  به  درم    

تو کجا ؟  من کجا ؟ چه می دانم؟...                                       

قاصد ک    باز  می کند    خبرم ؟  

باد   می آید     آه    شاید   باز  :                                         

برساند    به    گوش   تو   غز لم  

دل   تنگم    چه   تلخ    می پوسد                                         

کاش  می زد  هوای  تو  به  سرم  

....

دوباره     شعر  می گویم  و   می دانم   نمی دانی

و   شاید  هم   زبانم  لال   شعرم   را  نمی خوانی

دوباره   شعر  می گویم   پس  از یک  بغض  درد آلو د

پس از  یک عصر  یخبندان  خودت که خوب می دانی

هوا      بارانی   و   مرموز   و    لب هایم  ترک  خورده

دو چشمم  خسته و  خشکند چرا هرگز  نمی باری؟

صدای      پای    یک  عابر  و  کوچه  خلوت  است  اما

تو   را  هرگز  نمی بینم   و  شاید  هم    نمی آیی...

صدایم       کن......   از      اینجا      سخت      بیزارم

چر ا  سوهان  عشقت  را  به  روح  من  نمی سایی ؟

خدایم     ر ا  قسم   دادم  به   چشم   ابری ام   شاید

به     خوابت  آیم   آن لحظه  که  تو آشفته می خوابی

در  این    تنهایی ام   بی  تو  برایت   اشک   می ریزم

و    تو   چشم  مرا هرگز   به  یاد   خود    نمی آری..

غزل  می گویم اما  حیف  که می ماند  در  این   دفتر

غم  رسوایی  از  عشقی   که   می دانم   نمی دانی

غزل هایی  که  رازم   را  همیشه   فاش   می سازند

غزل هایی  که  می گویم  و  تو  هر گز   نمی خوانی

هیچ گاه  شبنم ها  را نخواهم  بخشید   و باران  را همچنین......

و هیچ ثانیه ای به قدر رفتنت برایم طولانی نشد  .

باران چقدر بی رحمانه می بارد وقتی می روی....

و دیگر هیچ شبنمی

برایم چشمک نخواهد زد....

در  جایی  که لحظات   یخ  بسته اند   با دست هایی  که از بی سیبی

کسل   گشته با  چشمانی  که در حسرت یک  باران تا  انتهای  ابر ها

را    در  می نوردد  در   جاده ای  که سر انجامش   به  نا کجا  آبا د

و  آغازش  به  نا متناهی ها  می رود :  تنهای تنها  در   انتظار

کودکی هایم  ایستاده ام ....

دلم می خواهد   که "منی"  از فراسوی   کالبد گلی و بی نقش از آن

سوی   جاده های   مه آلود   با  نفس های  گرم   و گویا سر برسد

با دست هایی  که پر است  از اطلسی های سپید...  با چکمه ای که

تا گلو  غرق گل هایی ست که بوی شفافیت می دهد....  دلم می خواهد

کودکیم   از آن سوی جاده ها  نفس زنان و لبخند کنان با بقچه ای  از

عطوفت  و سادگی سر برسد.....من در حسرت آن همه پاکی به تمام

جاده های کودکیم سلام می کنم و به یاد همه ی روز هایی که آفتاب را

آفتاب را پرستیدم و به یاد همه ی شب هایی که با ستاره ها سخن گفتم

زنده ام. به هر چه نگاه  می کنم بوی بلوغی نارنجی می دهد همه چیز

زیر  غباری  از  غربت  نشسته  و هیچ  لبخندی  رنگ  شادی  ندارد

 همه ی   لبخندها   زیر  رژ های   پر لعاب کینه ای بنفش   گم  شد ه

 وهر چه می کردم آ کفش ها ی  گلی... آن جاده...و آن اطلسی ها را  

  نمی یابم ... !!  

و  کاش   باز  هم  جاده  بود  و  اطلسی  بود   و  انتظار...