هوای تو....

 

خلئی  هست    در   نگاه    ترم                                            

 

مثل   اندوه    مانده    در    جگرم         

 

شد  فراموش   شعر های   سپید                                           

 

در      غزل های    عاشقانه   ترم       

 

روزگا ری    سیاه    سر  کردم                                           

 

چه  بلا ها   که   آمده    به   سرم     

 

د ید نت    می کشد   مرا    اما                                           

 

بی  نگاهت   همیشه   در  به  درم    

 

تو کجا ؟  من کجا ؟ چه می دانم؟...                                       

 

قاصد ک    باز  می کند    خبرم ؟  

 

باد   می آید     آه    شاید   باز  :                                         

 

برساند    به    گوش   تو   غز لم  

 

دل   تنگم    چه   تلخ    می پوسد                                         

 

کاش  می زد  هوای  تو  به  سرم  

 

....

 

 

 

 

 

دوباره ....

 

 

 

دوباره     شعر  می گویم  و   می دانم   نمی دانی

 

و   شاید  هم   زبانم  لال   شعرم   را  نمی خوانی

 

دوباره   شعر  می گویم   پس  از یک  بغض  درد آلو د

 

پس از  یک عصر  یخبندان  خودت که خوب می دانی

  

هوا      بارانی   و   مرموز   و    لب هایم  ترک  خورده

 

دو چشمم  خسته و  خشکند چرا هرگز  نمی باری؟

 

صدای      پای    یک  عابر  و  کوچه  خلوت  است  اما

 

تو   را  هرگز  نمی بینم   و  شاید  هم    نمی آیی...

 

صدایم       کن......   از      اینجا      سخت      بیزارم

  

چر ا  سوهان  عشقت  را  به  روح  من  نمی سایی ؟

 

خدایم     ر ا  قسم   دادم  به   چشم   ابری ام   شاید

 

به     خوابت  آیم   آن لحظه  که  تو آشفته می خوابی

 

در  این    تنهایی ام   بی  تو  برایت   اشک   می ریزم

 

و    تو   چشم  مرا هرگز   به  یاد   خود    نمی آری..

 

غزل  می گویم اما  حیف  که می ماند  در  این   دفتر

 

غم  رسوایی  از  عشقی   که   می دانم   نمی دانی

 

غزل هایی  که  رازم   را  همیشه   فاش   می سازند

 

غزل هایی  که  می گویم  و  تو  هر گز   نمی خوانی