نقاش....

 

 

                               من  قطره ام  که  منت  دریا  نمی کشم 

 

از جاده های بی کسی ام پا نمی کشم

 

در  راه  ایستاده ام  و  با    نسیم   و  باد

 

بر  گیسوان  خاطره ام  شانه   می کشم

 

ز آندم  که ذات بودنم از گل سرشته  شد

 

آسوده  بر  حریم   زمین   پا   نمی کشم

 

نقاش    سایه های    شبم :   آفتاب    را

 

بیهوده   بر   جنازه ی   فردا    نمی کشم

 

وقتی  حریم  آینه ها  را شکسته   سنگ

 

من  شن  برای  ساحل  دریا  نمی کشم

 

با  کفش های   پاره ی   تنهاییم   بدان  :

 

از جاده های   بی کسی ام  پا نمی کشم