تندیس تنهایی

............

parishantarazbad — Sat, 07 Jun 2008 19:40:18 GMT

تو پس از مرگ من که می آیی بر سر خاک سرد و بی روحم

جسم من لاشه ایست اما باز زنده آنجا نشسته ا ین روحم

قلب پوسیده ام کبود و سیاه دست هایم پر از گل و خاک است

کاش باور کنی نگاهم را که هنوز از دریچه ای پاک است

تو می آیی و نیست آوایی که حزین قصه ی غمش گوید

تو می آیی و خسته خوابیده کاش باز از غریبی اش گوید

تو می آیی ولی کسی تنها زیر لب ناشیا نه می گرید

مثل مرغی اسیر در دام است به غم آ شیانه می گر ید

کاش می مردم و نمی دیدم کاش او لحظه ای بخندد باز

حرفهایی که زیر لب گویی نیست اما ز سوی من آواز

تو پس از مرگ من که می آیی من همان جا کنار خود هستم

مردم اما دخیل عشقم را به نگاه غریبه ا ت بستم

تکه هایی از احساسم...

parishantarazbad — Fri, 23 May 2008 20:57:18 GMT

امروز من پر از غم دیروز می شود

همیشه اخم یک تنه پیروز می شود

من زاده ی طلوعم و یک منتظر و باز

شب می رود زمین و زمان روز می شود

دل تنگم هوای غم دارد

چشم هایم نوای نم دارد

و در این حس و حال دلتنگی

بودنت را همیشه کم دارد

شعر هایم دوباره بیگانه

گریه هایم دوباره بی شانه

شاعری بی کس و حروفی که

کرده در ذهن کوچکی لانه

دست هایم بدون سیب اما

چشم در انتظار یک رویا

باغ سیب و من و تو و تقدیر....

حیف شاعر نبوده این دنیا !

گاهی دلم برای دلت تنگ میشود

چشمان من به اشک تو دلتنگ می شود

روزی اگر صدای تو در گوش من نبود

دنیا به خاطرت پر آهنگ می شود...

منم خدای تمام ستاره های سیاه

و آسمان درونم همیشه طوفانی

تویی که لحظه ی زاد و تولدم با توست....

تو ای تبسم شیرین و حزن روحانی

باید گذشت و از پل فردا عبور کرد

باید تمام ثانیه هارا مرور کرد

هر چند مشکل است ولی رخت تازه ای

بر قامت سیاه شب از جنس نور کرد

حصار....

parishantarazbad — Sun, 09 Mar 2008 19:27:18 GMT

امروز در نگاه تو معنا نمی شود ٬ تو خاطرات گمشده ی سال های دور

تو راز سال های فراموشی منی......

جایی که هیچ حرف و حدیثی نمانده است ! !

قفل سکوت می شکند با نگاه تو ! ! تو چاره ای و مرهم خاموشی منی !

در پای کاج های رهای بدون بار ٬ در راه می نشینم و من یاد می کنم

از روز های رفته و از سال های دور !

فریاد های خسته که بر باد می کنم !

باید بیابمت ........ ! !

امروز در نگاه تو معنا نمی شود ٬ تو راز سال های فراموشی منی !

مثل پرنده در به در ... در شب سرد کوچ خود مونس لحظه های من خاطره ی بهار بود

رنگ زمین نبوده حیف خلوت آسمانی ات بغض من و غرور تو آنچه که آشکار بود

فرق میان ما و عشق فرق میان خاک و باد بین خیال و زندگی حرمت یک حصار بود

خاطره ها شکستنی ست کاش صدا کنی مرا آنچه مرا تباه کرد مدت انتظار بود

فال مرا گرفت و رفت آن زن دوره گرد پیر در کف دستهای من نقش دل و شیار بود

گم نشدم ضمیمه کن نام مرا به دفترت روح من امشب از غمت در تب احتزاز بود

شعر نگفته ام بدان گفته ام از غریبگی... و آنچه که گفته ام فقط مثل یک از هزار بود

همیشه جاودانه باش.....

parishantarazbad — Sun, 02 Dec 2007 20:31:18 GMT

جاودانه باش مثل آب ! مثل هرچه که سیاه سایه ها نمی شود !

جاودانه باش ! قسم بخور به شب ، به سایه ها ، به نور

قسم بخور که مرتع نگاه تو : تمام سهم میش های خسته را ادا کند....

قسم بخور که جاودانه باشی و همیشه سبز ،

بدان ، شکوه باد ها :

همان صدای هولناکشان : به روی شاخه ی شکسته است و بس !

ولی تو با اراده باش !

همیشه نور و روشنی ، همیشه جاودانه باش ............

نیستم از تو لدم د لشاد

مادر دهر تیره بختم زاد ...

ها ی ! مردم مرا نجات دهید

که مرا خواهشی ست در فریاد

در جو ا نی نرفته پیر شدم

آه ! از ا ین زما نه ی شیاد

چشم هایم : حزین و ا فسرده

گیسو ا نم رها شده د ر باد

خواهشی است از زمانه مرا :

بکند از حصار غم آزاد

مثل گنجشک های فصل بهار

بی غم از دست دام و از صیاد

کاشکی با دلم رفیق شود :

آن وجو د سپید پاک نهاد

دست از هر چه هست می شویم

بی خود از خو یش ، هرچه بادا باد !

به صدا یی بلند خواهم گفت :

که مرا کشت زندگی ای داد....

دو غزل....

parishantarazbad — Tue, 06 Nov 2007 15:32:18 GMT

" حسود.... "

شب های سرد وساکت و موحش برای من

صبح و طلوع نو ر فریبا برای تو ست

کابو س های خواب مرا نیست انتها

اما تمام خوبی و رویا .... برای تو ست

هرگز مرا به خلوت من ره نداده ا ند

اندیشه های باکر و پویا برای تو ست

این چشم های بی رمقم بسته مانده آه

صد پنجره به سوی افق ها برای تو ست

در این سکوت محض دلم خاک می خو رد

حتی صدای خنده ی درنا برای تو ست

من یک حسود ساده ام و هیچ مال من

گویی تمام هستی و دنیا برای تو ست....

" قسمت... "

شده خم زیر بار تهمت ها شاعری از تبار غیرت ها

خفه اش می کند عبارت عشق گم شده در دیار عبرت ها

دست آلوده ای گلو یش را می فشارد ز کین و نفرت ها

خسته اش کرده آه های کبود یادگاری ز دور خجلت ها

مثل قابی شکسته بر دیوار کم شده از نگاه قیمت ها

نور بوده که سایه ای بکشد شده او سایبان ظلمت ها

آه از این زمانه می بینم فقر دل را میان ثروت ها

می رود تا نصیب خود بکند تکه ی کوچکی ز حرمت ها

سهم او را شبانه دزدیدند از میان نصیب و قسمت ها

گمشده....

parishantarazbad — Sat, 20 Oct 2007 18:17:18 GMT

ای راز های پیر که افشا ء نمی شو ید

پس عقده های کور چرا وا نمی شو ید

در این سیاه خانه دلیل حضور چیست ؟

ای شام های وهم که فردا نمی شو ید

در این سکوت زرد مقصر شما شد ید

ای گفته های سبز که انشا ء نمی شو ید

آری برای آب شدن زار می زد ید

ای قطره ها که محرم دریا نمی شو ید

وقتی که داد می زنم انصاف مرده است

تنها عبارتی ست که دیوانه می شو ید

یک روز اخم می کنم و خنده می کنید

گویا که از شکنجه ام ارضاء نمی شو ید

این سرفه ای که می کنم از سردی شما ست

در قلب های کوچک ما جا نمی شو ید

عمری گذشت و منتظرم راستی چرا ؟

لبخند ها ی گمشده پیدا نمی شو ید

مرا بکشید...

parishantarazbad — Sun, 07 Oct 2007 13:28:18 GMT

مرا بکشید ... من همان مجرمی هستم که سالها پیش از چنگ وجدان خود گریخته ام . مرا به

زنجیر بکشید . من همان یاغی بی رحم آبروی خویشم .مرا اعدام کنید . من لحظه های خوب زندگی

را به خاطر مستی از غرور دزدیده ام ........... مر ا از میان گورستان های عذاب بیرون نبرید .

می خواهم قصاص شوم . می خواهم مرا با خیال شکنجه کنید . می خواهم مرا با نیشخند

عذاب دهید . می خواهم با ساقه ی نیلوفر اعدامم کنید....

به راستی کدامین مجرم تا به این حد به اعترافات خود دروغ می گوید و کدامین جانی خطرناک

جرات کشتن احساس خود را دارد ... و کدامین دست پلید مثل دستان من ورقه ی مرگ خود را

امضاء می کند .................

دوست دارم مرا در دشت بی نارون رها کنید . می خواهم اعترافات زندگیم را روی شن های

نرم دریای خشکیده ی لطف بنگارم . می خواهم مرا با سکوت عجین کنید و در سلول زمان

حبس سازید . اگر انصاف داشته باشید روزی یکبار مرا به ملاقات آفتاب ببرید و اگر لطفتان

زیاد باشد بگذارید شب ها ستاره بر من ببارد...................

احساس می کنم اگر مرا در شبنم غرق کنید : شاعرانه تر باشد یا اگر دستهایم را با قاصدک

شلاق ب زنید : عرفانی تر......... روزها را از من قایم کنید و دستهایم را به خاطر پر بودن از

نیلو فر هایی که شبانه از خواب هایم دزدیده ام : با آّّّّه بسوزانید ... قسم می خورم هر چقدر

سرم را به سینه ی آسمان بکوبید هیچ چیز نگویم . حقتان است که این دل بی گناهم را

قصاص کنید چون بی اجازه وارد صحنه ی روزگار شده و سهم خودم را دزدیده ام..............

فاصله.....

parishantarazbad — Sun, 19 Aug 2007 20:39:18 GMT

وقتی که پای قافیه ام لنگ می شود

یا کوچه های خاطره پر سنگ می شود

گاهی که باز روح مرا سنگ می زنند

وقتی که آه جای دلم تنگ می شود

وقتی برای با تو نبودن بهانه هست

وقتی سکوت خانه پر از زنگ می شود

وقتی همیشه جرم دلم بی گناهی است

وقتی وجود و بودن من ننگ می شود

وقتی برای سادگی ام خنده می کنند

وقتی سکوت هم پر نیرنگ می شود

وقتی هنوز فاصله ها عادلانه نیست

وقتی که نقش عاطفه کم رنگ می شود

وقتی برای رفتن خود دیر می کنیم

وقتی که دست مصلحتی چنگ می شود

گاهی برای گفتن خود شعر می شوم

وقتی که پای قافیه ام لنگ می شود

آشفته......

parishantarazbad — Thu, 12 Jul 2007 15:59:18 GMT

من خسته ام از خستگی شاید ندانی

از یوغ های بردگی شاید ندانی

یک آسمان دردی که من در سینه دارم

سهم دلم از زندگی شاید ندانی

آقا و سرور نیستم روحی غریبم

در جسم و جان بندگی شاید ندانی

خورشید را گم کرده ام می جویم اما

در اوج هر تابندگی شاید ندانی

من شعر خود را می فروشم دیده ای تو ؟

گرگی به این درندگی شاید ندانی

تنها غذای روح من دلواپسی هاست

یک زره هم افسرده گی شاید ندانی... .

عمق نگاهت می کند کنکاش من را

از عمق این بیچارگی شاید ندانی

در شعر هایم مرده ام تقدیر این است...

یک مرگ در آشفتگی شاید ندانی

به یاد آب.......

parishantarazbad — Tue, 01 May 2007 13:06:18 GMT

هوای چشمانم گاهی آنقدر ابری می شود و بغض چنان جسارتش را به حنجره ام

ابراز می کند که دلم می خواهد باز هم مثل کودکی هایم باران ببارد.....

باز هم مردی با اسبی سفید در باران بیاید......

باز هم من سیبم را به دارا بدهم و از او انار بگیرم...

چقدر دلم برای شب های مهتابی ، ماه پشت ابر ، و برای تاب بازی و توت

تنگ شده ...دیگر هیچوقت دروغ نخواهم گفت...چون سرنوشت گوسفندان

چوپان دروغگو دلم را می آزارد...چقدر تشنه ام شاید به اندازه ی تمام سال هایی

که آب را در صفحه ی اول فارسی به جا گذاشتم....شاید به اندازه ی غربت گل

سرخی که سال هاست در مقابل چشمان معصومت نگرفته ام ...صدایم کن..

صدایم کن از پشت دیوار های فاصله ... و شفافیت نگاهت را لحظه ای بر این

وجود خاکستری ارزانی دار....

کاش می توانستم دستان لطیفت را که بوی گچ های رنگی استوانه ای می دهد

در دستانم بگیرم و آرام روی صفحه ای سفید با زمینه ای آبی بنگارم

" معلم عزیزم دوستت دارم "

سلام

اون نوشته ای که بالا خوندین لای کتابای دانشگاهیم پیدا کردم

یادمه واسه چاپ تو هفته نامه ای که بچه ها ردیفش کرده بودن

واسه ی هفته ی معلم اینو نوشته بودم.... با یاد معلم کلاس اولیم

اینو نوشتم...می خوام ببینم چه احساسی بهتون دست می ده

وقتی اینو می خونین.......ممنون به خاطر نظرات قشنگتون...

صدای صادقانه ی آب آهنگ زندگیتان باشد.....